admin
Zabytkowa kamienica u zbiegu ulic Bajońskiej 2 i Paryskiej 3 na Saskiej Kępie przeszła gruntowny remont elewacji. Prace były dofinansowane przez miasto stołeczne Warszawę. Budynek został wzniesiony w latach 1936-1937 przez Edmunda Wolframa, potomka osadników holenderskich, którzy osiedlili się na Saskiej Kępie i Gocławiu w połowie XVIII wieku.
Historia budynku
Kamienica została zaprojektowana przez architektów Maksymiliana Goldberga i Hipolita Rutkowskiego. Budynek stanął na podłużnej, nieregularnej działce, co wpłynęło na jego ostateczny kształt. Architekci zastosowali zaokrąglenia bryły, które pozwoliły w pełni wykorzystać teren i nadały gmachowi specyficzny charakter. Dodatkowy efekt uzyskano dzięki zastosowaniu okładziny z żółtych płytek, kontrastującej z obłożonym brązowym klinkierem cokołem.
Remont elewacji
W ubiegłym roku zakończył się remont elewacji, który obejmował naprawę uszkodzeń murów oraz renowację elewacji z płytek. Prace polegały na usunięciu wtórnych napraw i licznych przemalowań, a następnie wzmocniono oryginalne płytki elewacyjne. W miejscach zniszczonych i brakujących płytek wklejone zostały elementy wykonane w technologii takiej jak oryginały. Przeprowadzono również remont płyt balkonów, renowację metalowych barierek balkonowych oraz naprawę cokołu klinkierowego.
Na elewacji budynku od strony ul. Bajońskiej 2, zostały zachowane postrzeliny z czasów II wojny światowej. Dotacja miasta stołecznego Warszawy wyniosła odpowiednio 299 tys. zł. (47,86 % kosztów kwalifikowanych) na prace przeprowadzone od strony ul. Bajońskiej 2 i 178 tys. zł (47,09% kosztów kwalifikowanych) dla części przy ul. Paryskiej 3.
Ceramika ręcznie wytworzona
Podczas remontu najtrudniejszym zadaniem dla konserwatorów było uzupełnienie ubytków w okładzinie ścian. Płytki elewacyjne wykonawca wykonał ręcznie, stosując technologię podobną do oryginalnej. Zadanie było niezwykle trudne, bo trzeba było wytworzyć płytki o podobnej kolorystyce i fakturze do oryginału.
Zasługi Edmunda Wolframa
Edmund Wolfram odegrał ważną rolę w rozwoju Saskiej Kępy. Był inicjatorem Spółki Wodnej Obwodu Wawerskiego, która doprowadziła do budowy stacji pomp w Parku Skaryszewskim, osuszającej podmokłe tereny. Dzięki temu możliwa stała się budowa dzielnicy mieszkaniowej. Sam Wolfram brał udział w opracowaniu planu przestrzennego Saskiej Kępy oraz parcelował swe dobra zlokalizowane głównie w rejonie ulic Bajońskiej, Wersalskiej i Genewskiej.
Remont zabytkowej kamienicy u zbiegu ulic Bajońskiej 2 i Paryskiej 3 na Saskiej Kępie to ważny krok w ochronie dziedzictwa kulturowego Warszawy. Dzięki staraniom konserwatorów i wsparciu miasta stołecznego, budynek odzyskał swój pierwotny wygląd, a jego elewacje zostały zabezpieczone na długie lata.
Źródło: um.warszawa.pl
